Laatste nieuws
terug naar vorige scherm |
Heren veteranen naar ROME, altijd lastig.
28-2-2010
Na vele jaren werd een oude traditie nieuw leven ingeblazen het legendarische erwtensoep toernooi van de plank gehaald. Als slappe bierborrelbabbeltjes werden de plannen door de tijd weer gladgestreken totdat Marjolein Schaddelee de sportieve Italiaanse kastanjes uit het vuur haalde. Zij moest voor een cursus Ikea kastjes kopen naar Rome en wilde sociaal een balletje blijven slaan over de grenzen van de Alpen. De over Alpse contacten werden op doortastende wijze uitgebaggerd door Rene en Helma zodat uiteindelijk een sterke delegatie van het Heeren veteranen team en hun meisjes kon afreizen naar Rome voor een paar potjes. Rene en Helma hadden tussen de bedrijven door een ANVR erkenning behaald voor het maken van groepsreizen met een licht culinaire en geestelijke inslag op ex olympische locaties. Met het spelletje “ik ga met mijn team naar Rome hockeyen en neem mee” op de achterbank vertrokken we naar Eindhoven. In de vertrekhal werd nog wat ballast in de koffertjes gepropt vanuit de lokale Sligro waar de gemiddelde Himalaya expeditie van zou kwijlen.  Na een paar uurtjes door de lucht werden we gedropt op 1 van de heuvelhellingen van het pittoreske dorpje Rome. Een soort openluchtmuseum voor gevorderden. Koffertje tasje busje hop het hotel. De maagjes van de atleten en hun meisjes begonnen te knorren na de voorspoedige reis dus vertrokken we snel naar de eerste Romeinse dis. Om aan te kunnen schuiven moesten we even van het hotel een spannende puzzeltocht ondernemen naar het metrostation met als eerste lastige opdracht “koop een kaartje” na een uur of drie stapte we in het trammetje naar het centrum. Op het metrostation schoof Stine de groep atleten en hun meisjes binnen als lokale gids. Het bleek de Noorse vriendin van Marjolein te zijn die ons de Italiaanse weg wees. Aangekomen in het hart van Rome wandel je gezellig door de hoofdstukken van levende geschiedenis boeken. Je loopt letterlijk door de scharnierpunten van religie cultuur en kunst. Hier gingen wij dus een balletje slaan! Na het gevulde tomaatje en glaasje prik zijn de Heeren en hun meisjes nog een zakkertje gaan scoren op het campo di Fiori waar we nog even de pure Italiaanse sfeer door de poriën naar binnen lieten stromen. De volgende dag stond in het teken van twee belangrijke zaken. 1 Het Toernooi. 2 Het shoppen. De wedstrijddag begon onrustig Ted Troost werd ingevlogen de eerste diaree luchtjes kwamen de ontbijtzaal binnen. De gedenkprijzen werden afgemonteerd en samen met de relatiegeschenken en de tas van Leo (tijdelijk Evert) vooruit gestuurd. De atleten en hun meisjes verzamelden in de hal onder een voelbare spanning. Als warming – up zijn we even naar het sport complex gelopen zodat de spieren goed warm werden, ondanks de hoogte verschillen hoefde niemand aan het zuurstof of een bloedtransfusie, de afstand bleek namelijk dezelfde als de gemiddelde oost-aziatische marathon. Eindelijk het veld, het Italiaanse olympische veld. Hier zal de Hollandse Hockey school haar visitekaartje smelten in het kunstgras. Twee weken intensieve cornertraining op Papendal ten spijt. Hier zullen we laten zien dat de spaghetti en hockey twee verschillende werelden zijn. De sticks uit de koffers Leo (tijdelijk Evert) op scherp en even intikken. Het veld bleek moeilijk met onze techniek om te kunnen gaan, leek van dichtbij meer een Bart Smit versie van ons Hollandse kunstgras te zijn. Pot 1 tegen het lokale Butterfly team. Na het eerste kwartier werden we door de vlindertjes aardig bij de keel gegrepen en uiteindelijk moesten we het eerste buitenlandse verlies accepteren. De meisjes van de atleten zaten na het eerste fluitsignaal al snel te draaien op hun krukjes.  Nageltjes gedaan haartjes uit de speltjes, creditkaartjes afgestoft leuk dat de jongetjes zo opgaan in hun spelletje. Maar wij willen stadten!! Riepen nog even snel “ hup jongens , zet um op” en verlieten snel de sporters.  Hoe moeilijk is het om als atleet te erkennen dat je tegenstanders sterker zijn dan je ooit kon vermoeden of zijn wij nu het stadium van de ...rolator competitie genaderd. De twee daarop volgende wedstrijden werden we steeds beter in staat om ook en vuistje bij elkaar te knijpen. De eerste blessure gevoelige mannetjes werden in de dug-out opgestapeld. Maar het spel begon zowaar op de eerste training van de D- tjes te lijken. Na een spannende wedstrijd om de één na laatste en de laatste plaats hebben we met een waardige strafballen serie een tegenstander in de Italiaanse luwte achter gelaten. Kortom ze waren kleiner sluwer sneller beter en behendiger. Maar wij hadden soep. De prijs uitreiking was het mooiste moment van de dag waarop de we de Hollandse vrijgevigheid konden etaleren aan het einde van de prachtige zonovergoten dag in het teken van grenzeloze sportverbroedering.  De meisjes van de atleten hadden de lokale middenstand een hartje onder hun spreekwoordelijke smalle Italiaanse riempjes gestoken door gezellig als een roedel hongerige Hollandse hondjes de Romeinse winkeltjes aan te vallen. De atleten lagen al lang en breed op de massage- en gipstafels toen de meisjes van de atleten zich bepakt en vooral bezakt het hotel binnen propte. Na de wederopstandingsdouche mochten we aanschuiven bij onze Italiaanse hockeyvrienden die voor ons op de hun zo toevertrouwde wijze een fantastisch diner hadden gekookt en zelfs gebakken. Op het veld al heer en meester maar in hun eigen keukentje ook niet te verslaan! Gefrituurde salie gemarineerde linzen en wijnen als proza. Deze avond ontpopte zich als het feest van de wederzijdse waardering. Stroopwafels, schilderijen klompen, het echte oranjeshirt als blijk van die waardering uitgewisseld net als de nationale dranken die in menig keeltje op smaak getest werden. Super. Na een kort nachtje zijn we begonnen aan het cultuur deel van de trip. De atleten en hun meisjes traden in de voetsporen van hun collega’s de gladiatoren van het oude Rome. In een geinig bouwwerkje opgetrokken van baksteen en andere steenblokjes genaamd het Colosseum.  Magistraal om met je team genoot Arjan en al die anderen letterlijk het oude strijdtoneel te aanschouwen waar koningen en keizers en vele geslachten de tijd hebben gekleurd en waar mensen letterlijk zijn verscheurd. Na de overweldigende gewelven tijd voor een bakje. De volgende halte van het bezoek was de St. Pieter.  Voor de intimi in het katholicisme en de geïnteresseerden een ongeëvenaard monument van religie en wijding. Ons lokale Domtorentje word ingedeeld in de categorie madurodam. Het plein met de omarmende zuilengangen je als het ware Pieter in stuwen. De kathedraal der kathedralen herbergt met gemak een kunstgras veldje of vier en is één grote optelsom van ambachtelijk vakmanschap kunst en gewijde religiositeit vermengd met een groot bouwkundig vernuft. De atleten en hun meisjes werden voor het eerst in Rome stil, heeeel stil. Na de marmeren overdaad praal en pracht even een luchtje scheppen. We zijn met een kleine delegatie even het koepeltje op het dak wezen aantikken. 539 Treden omhoog en naar beneden, lang leve de lift tot de eerste ring. Opeens sta je boven in de kerk onderaan de welving van de koepel en heel ver onder ons kruipen kleine mensen miertjes over Pieters vloeren. Adembenemend uitzicht over de stad en de regio Rome vanuit de bovenste halte van de Heilige Pieters toren. Nadat er nog een aanzienlijke delegatie de graftombes onder de St.Pieter bezocht hadden besloten we bij de lokale horeca een vorkje te gaan tillen. In een heerlijk klein lokaal tentje ,type in de schaduw van de toeristenfabriek, met TL licht aan het plafond lekker even bijkomen maar waar na later bleek een dependance van de lokale voedselverstrekkingmaffia was gevestigd . Ingepalmd door de lieve bediening van Opa en Oma Corleone die alle pizza’s flessen wijn en vleesballetjes als volwaardige Hans Klokjes verwisselde met de juiste bestelling werden we vervolgens getrakteerd op een dochter - een soort wandelend stiletto mes- met een populair uitgedrukt “iets te hoge rekening”. Door de vingervlugheid van de familie hadden we plots drie oren in plaats van de originele twee. Als je bedenkt dat we op nog geen steenworp afstand van de St. Pieter zaten te lunchen begrijp je dat we de Italiaanse volksaard en de religieuze beleving niet helemaal konden rijmen. Maar toen was daar onze JB. die op zijn bekende wijze als heilige potbewaarder het stilettomokkeltje een toontje lager liet zingen.  Om de dag te completeren zijn we nog even een blokje omgegaan om de Trevifontein te voorzien van een nieuw bodempje muntjes en een blik op het kruispuntje te werpen met de paardjes. Het piazza Venezia. Het geheel wit U-vormig marmeren monument in de grootte van een aardig stuk city plaza met geinig op de daken van de hoeken een koppel paardjes geëtaleerd en een enkel paardje op een sokkeltje in het midden. Qua grootte een redelijk binnenvaartschip. Heel langzaam gloeide de kleine blokjes hardsteen plaveisel de opperhuid van de voetjes binnen. De kreupelzone kwam inzicht, maar ondanks dat hebben we nog even de meest originele pizza bakker van het dorp bezocht om daarna de dag in stijl af te sluiten. Alweer de laatste dag. Na de koffertjes van de heeren en hun meisjes op het centraal station Termini te hebben achter gelaten zijn we heel vroeg naar het museum Vaticaan gegaan; de voordeur naar de Sixtijnse kapel. Een mogelijkheid waar je als gemiddeld kamperend gezin in de vakantie met gemak een weekje wachttijd voor uit mag trekken. Een absoluut unieke collectie religieus geïnspireerde kunst binnen een stelsel van oneindige Vaticaanse gangen. Plafonnetjes afgetimmerd met schrootjes of beplakt met een Hubo behangetje zo als in de gemiddelde hotelkamers van de landen rond de Middellandse zee waren hier niet te vinden. Kneiterknap geschilderde Trompe l oeil effecten van stucwerk imitaties waarbij de kwaliteit zo fenomenaal is. Wagon ladingen wit marmeren beelden en plaquette’s schilderijen uit alle tijden wandtapijten echt te veel om te benoemen en dan als de ultieme van der Valk kers op de appelmoes de sixtijnse kapel het hoogte punt van de religieuze schilderkunst... Wat een indrukken! Na alle oh’s en aah’s en kramp in de nekspieren zijn we richting het laatste middagmaal vertrokken. Nog even de echte lasagne en tiramisu. Het laatste (met allen) maal stond in het teken van het gegronde dankjewel, Helma Rene Stine en Marjolein en de Italiaanse hockey vrienden voor al jullie geweldige voorbereidingen en begeleiding! Heel zachtjes begon de muziek het naderende afscheid van Rome aan te kondigen. Zie ook de Italiaanse site, http://picasaweb.google.com/butterflyhcc/1ItalianSnerttoernooi# Guido. |
|
Laatste nieuws (1)
